Het MyMachine verhaal begon voor ons met een ontmoeting tussen twee departementen van HOWEST. We werden in groepen verdeeld en kregen elk een klasgroep uit een lagere school in de buurt toegewezen. Voor onze groep was dit het derde leerjaar van de Vrije Basisschool Drie Koningen uit Torhout.
Na een korte kennismaking gingen we aan het brainstormen. Het hoofddoel van de tijd die we bij de kinderen zouden doorbrengen, was elke leerling één tekening laten maken van de machine die hij of zij wil en uit al die tekeningen een top drie te kiezen. Maar hoe krijgen we ze aan het tekenen? We kunnen onmogelijk als vier volkomen vreemden de klas binnenvallen en de leerlingen vragen om hun droommachine te tekenen, dat zou problemen opleveren. We konden spelletjes spelen, maar misschien werd het spelletje dan zo leuk dat de kinderen niet meer zouden willen tekenen, of zou er te veel tijd verloren gaan waardoor we op het einde van de dag tekeningloos de klas zouden moeten verlaten. Ook zouden we voorbeelden kunnen geven, maar misschien duwen we de kinderen dan te veel een kant op, zodat ze niet meer zelf zullen nadenken over wat zij willen, wat uiteindelijk het belangrijkste is.
We besloten om een soort toneeltje te spelen, wat als we nu de noodzaak aan tekeningen heel erg duidelijk maakten, zodat de kinderen wisten waarvoor ze moeten tekenen, zouden ze dan niet gemotiveerd genoeg raken? We dachten aan een scenario waarin onze professor/uitvinder spoorloos was en we nu ook zonder nieuwe uitvindingen kwamen te zitten of aan diezelfde professor die dringend uitvindingen moest bedenken omdat er drie boze mannen dat verlangden van hem en hem zouden meenemen of kwaad doen als hij met niks op de proppen kwam. Maar was dat niet wat voor de hand liggend en afgezaagd allemaal? Zou niet iedereen een professor of uitvinder of wetenschapper nemen?
We dachten verder en kwamen op het idee om vier verloren toeristen te spelen uit een soort fantastisch fantasieland, waar men hele leuke dingen heeft. We zouden de kinderen laten vertellen over hun land/stad/huis en zeggen dat wij bij ons, in ons fantasieland wel heel wat leukere dingen hebben en ze vragen of zij ook niet zo’n leuke dingen zouden willen en ze op die manier motiveren om te tekenen.
Na nog wat beraad en enkele alternatieve scenarios en eventuele spelletjes en dergelijke werd besloten om het bovenstaande scenario uit te voeren.
We maakten samen een aanzet voor de lesvoorbereiding die tot in de details verder werd uitgewerkt door de leerlingen van de lerarenopleiding. Er werd afgesproken wie waarvoor zorgt voor de “les” die zal plaatsvinden op vrijdag 10 oktober 2009 in de namiddag.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten